Kodeks Mediatora
Kodeks Mediatora powstał w związku z nowelizacją Kodeksu postępowania cywilnego z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz.U. 172 poz. 1438). Na mocy nowelizacji wprowadzono do polskiego prawa instytucję mediacji w sporach cywilnych. Mediacja jest mało sformalizowaną procedurą, w której dąży się do zawarcia ugody przy udziale osoby trzeciej – mediatora. Brak sformalizowania tej instytucji ma pozwolić stronom sporu kształtować wzajemne stosunki z uwzględnieniem faktycznych relacji i możliwości, w pewnym oddaleniu od przepisów, które jako z zasady ogólne, nie są w stanie przewidzieć złożoności relacji między stronami. Na straży zgodności mediacji z prawem stoi sąd powszechny, który po zawarciu ugody w wyniku mediacji, weryfikuje jej ważność, kierując się przesłanką zgodności z prawem i zasadami współżycia społecznego, sprawdza również czy ugoda nie jest sprzeczna czy niezrozumiała, oraz czy nie ma do czynienia z zamiarem obejścia prawa. „(…) Mediatorem może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych, korzystająca w pełni z praw publicznych. (…) Mediatorem nie może być sędzia (…)” Ten podstawowy wymóg oraz kilka ogólnych obowiązków mediatora zawartych
Ta weryfikacja ma miejsce po przeprowadzeniu mediacji. Jednak co dzieje się w trakcie mediacji, jakimi zasadami powinien kierować się mediator? Ustawa daje dużą dowolność, również
w wyborze mediatora.
w Ustawie, stwarza konieczność doprecyzowania zasad, jakimi kieruje się mediator. W Ośrodku Mediacyjnym przy WZPP powstał Kodeks Mediatora, który stanowi zbiór zasad etycznych jakimi winien kierować się mediator, a także wskazówek praktycznych w pełnieniu swojej ustawowej funkcji, dla zapewnienia najwyższej jakości mediacji.
